پیرامون چند کتاب تئاتری
به بهانه ی نمایشگاه بین المللی کتاب تهران
امسال هم با هر ضرب و زوری بود نمایشگاه کتاب در مصلی ی تهران برگزار شد . خیلی ها جا ماندند. خیلی آدم ها و خیلی از کتابها . اما این نیز بگذرد. حالا که این سطور قلمی می شود، نمایشگاه امسال هم تموم شده و....
اون چیزی که در ادامه می خونید یادداشت های کوتاه من روی چندتا کتاب تئاتریه.

هذا كتاب المستطاب
اما خانم هلن اولیایی نیا در بهترین زمان ممكن سراغ ترجمه ی این اثر رفت و آنگونه كه خود در مقدمه ی كتاب اشاره می كند بر اساس نیازی كه بیش از دو دهه تدریس نمایشنامه نویسی برای او به ارمغان آورده بود ، با انگیزه ی ارائه ترجمه ای روان ، ساده و به دور از پیچیدگی های كلامی و نوشتاری بوطیقا را به فارسی برگردانده است . ماحصل تلاش این مترجم و محقق ترجمه ای به دور از پیچیدگی های زبانی است كه به خوبی می تواند جوابگوی نیاز دانشجویان تئاتر و ادبیات باشد . مترجم علاوه بر ترجمه ی پیش گفتار «جی . ام . آ . گروب » كه كتاب بر اساس ترجمه ی انگلیسی او انجام شده ، تحلیلی مفصل از «فرانسیس فرگوسن» را در بیش از 50 صفحه به انتهای كتاب افزوده كه خواندن آن برای درك بهتر فن شعر بسیار راهگشاست . فرگوسن در حقیقت چكیده ای تحلیلی و در عین حال روشنگر از این اثر ارسطو عرضه می كند كه خود به تنهایی می تواند همچون معلمی فهیم شما را در خواندن و تحلیل و درك ظرافت های این اثر یاری كند . بحث جذاب فرگوسن در مورد «كنش » قطعاً یكی از بخش های مورد علاقه برای دانشجویان تئاتر خواهد بود كه همواره بر سر دركی آشكار از این كلمه از منظر ارسطو با چالش های زیادی روبرو بوده اند .
در پایان كتاب نیز بخشی با عنوان كتاب شناسی گزیده برای آنهایی كه به مطالعه ی جدی این رساله علاقه دارند ،گنجانده شده است. این كتاب را نشر «فردا» اصفهان كه ناشر تخصصی كتابهای تئاتری و نمایشنامه است در نمایشگاه كتاب و در سالن ناشران عمومی عرضه كرده است.
بوطیقا
ارسطو
هلن اولیایی نیا
نشر فردا
184 صفحه
2400 تومان

نفرین و هزار بار نفرین
شپرد در «نفرین طبقه ی گرسنه» خانواده ای را به تصویر می كشد كه در تقلای كشف معنای زندگی شان ، تصویری دست نیافتنی از آزادی و امنیت را عرضه می كنند . آنها گرسنه اند، اما نه گرسنگی فیزیكی ، بلكه اشتهایی كور شده و بی انتها برای كسب فردیت ، تمایز و كسب خشنودی از نقشی كه ایفا می كنند سرتا سر وجود آنها را در برگرفته است . آنها شوریده و خشماگین سر یكدیگر فریاد می كشند و در تراژدی خانوادگی شان در كانونی از جدل های زهرخندگون ما را می رنجانند و به فكر فرو می برند . غذا و غذا خوردن در این نمایشنامه عنصر مهمی است و در ورای كاركرد نشانه گون ظاهری آن استعاه ای از گرسنگی مطلقاً بی پایان روحی اعضای خانواده ای است كه آگاهانه از بیهودگی پایان ناپذیر زندگی خودشان می گریزند.
شپرد كارش را با نگارش متن هایی برای گروه های آف –آف برادوی آغاز كرد. اما در سالهای اخیر علاوه بر نگارش متون نمایشی ، فیلم نامه ، شعر ، و... به بازی در آثار سینمایی مشغول شده است . منوچهر خاكسار هرسینی كه خود سالها در كشور آمریكا زندگی كرده و فعالیت های تئاتری داشته است ترجمه ی قابل قبولی از این نمایشنامه عرضه كرده است .
سَم ِشپرد
منوچهر خاكسار هرسینی
نشر افراز
120 صفحه
2000 تومان

".... دیر سر كار رسیده بودم و یه ماشین دیگه ، جای من پارك بود. یعنی یه نفر جای پارك منو گرفته بود. یه لحظه تو ماشین نشستم ، نمی دونستم كجا برم. همینطور به جلوم خیره شده بودم. بعد ماشینم رو گذاشتم تو دنده و رفتم تو شكمش...راست رفتم تو شكم اون ماشینه . رفتم عقب و دوباره كوبیدم به اون ماشین و دوباره و دوباره و دوباره تا اینكه اون ماشینه مثل یه آكوردئون مچاله شد به دیوار ساختمان..."
اینها را مردی می گوید كه آرام و خونسرد در لبه ی پنجره ی طبقه ی هفتم یك ساختمان بلند مرتبه ایستاده و ساكنان ساختمان را كه گمان می برند می خواهد خودكشی كند ، حسابی به وحشت انداخته است . مردی كه نمی دانیم ما در خواب او به سر می بریم و یا اینكه او در ورای معناباختگی زندگی روزمره اش مرز میان بیداری و كابوس را فراموش كرده است . هرچه هست به بهانه ی حضور او در لبه ی طبقه ی هفتم است كه با زوج های گوناگونی آشنا می شویم كه در یك میهمانی حضور دارند و چالش های ارتباطی شان را از پس پنجره های باز خانه شان فریاد می كنند . گویی مخاطب همچون روحی سیال ، همچون همزادی سرگشته و مبهوت ، تنها و تنها با بی معنایی آشكار و پنهانی مواجه می شود كه در لحظه لحظه ی رابطه و مسیری كه شخصیت های نمایش در زندگی طی می كنند روبرو شده است.
تا آنجا كه می دانم این نخستین نمایشنامه ای است كه از یك نویسنده ی كانادایی به زبان فارسی برگردانده می شود . ساسان گل فر كه خود فارغ التحصیل رشته ی بازیگری تئاتر است در ترجمه ی این نمایشنامه تلاش وافری برای حفظ و انتقال ظرافت های شوخ طبعانه و طنازانه ی موریس َپنیچ انجام داده است .
موریس َپنیچ ، نمایشنامه نویس ، كارگردان و بازیگر شاخص كانادایی این نمایشنامه را در سالهای میانی دهه ی 90 در كشور كانادا نوشت و روی صحنه برد. اثری كه با بهره مندی از بافتی روایی و مبتنی بر بازگویی های سولیلوگ وار هریك از شخصیت ها در فضایی ملموس و قابل درك تصویرگر همان معناباختگی ای است كه پس از جنگ جهانی دوم با آثار بكت ، آداموف و یونسكو وارد جریان ادبیات نمایشی شد . با این تفاوت كه آن بافت انتزاعی و جهانشمول در بافتی مكان مند و مبتنی بر مقتضیات زندگی مدرن پیاده شده است و برای مخاطب ایرانی نیز به شدت قابل درك است .
این نمایشنامه كه در قالب مجموعه ی نمایشنامه های برگزیده ی دهه ی 90 توسط نشر «تجربه» منتشر شده است ، همچون دیگر آثار این ناشر از پخش خوبی برخوردار نیست و بهترین فرصت برای خرید آن همین روزهای نمایشگاه كتاب است كه بالاخره می توانید نشانی از این نشر تخصصی آثار تئاتری پیدا كنید .
موریس َپنیچ
ساسان گل فر
نشر تجربه
82 صفحه
900 تومان

منصور کوشان که خود در سالهای پیش از انقلاب در زمینه نقد و بررسی آثار نمایشی نوشته های بسیاری دارد در کتاب «فراسوی متن ، فراسوی شگرد » تلاش می کند دو رویکرد را همزمان توسعه دهد.
نخست ترسیم شمای کلی از وجوه زندگی شخصی هنریک ایبسن و نمود آن در آثار او ، بویژه نمایشنامه هایی که در سالهای تبعید نوشته است و دوم تحلیلی ساختاری بر آثار نمایشی وی با تاکید بر ماهیت ساختارشکنانه و آشنایی زدایانه ی آنها . کوشان در بخش نخست کتاب 600 صفحه ای خویش با استفاده از خاطرات دوران کودکی ، نامه ها و اشعار ایبسن جوان بر مبنای نوعی بهره گیری از امکانات نقد مولف و نقد ژنتیکی، تلاش می کند رگه های آشکار و پنهان شخصیت های آثار او را در زندگی خصوصی ایبسن رد یابی کند . اما در بخش دوم که با عنوان «فراسوی شگرد» دسته بندی شده است ابتدا با پرداختن به نظریه ادبی فرمالیسم و تبیین مفهوم آشنا زدایی ، زمینه را برای بررسی 11 نمایشنامه که ایبسن در سالهای آخر عمرش همچون نمایشنامه های خانه ی عروسک ، اشباح ، دشمن مردم ، مرغابی وحشی ، روسمر آباد ، بانوی دریا ، هدا گابلر ، استاد معمار ، ایولف کوچولو ، یان گابریل بورکمان و وقتی ما مردگان بیدار می شویم ، آماده می کند و در ادامه هر متن را متکی بر منطق ساختاری آن و مستقل از هرگونه ارجاع خارجی مورد کند و کاو قرار می دهد . رویکرد کوشان در طول کتاب ماهیتی تاویلی دارد . او کوشش بسیاری کرده است تا مستاق هایی برای نظرات خویش در مورد آثار ایبسن بیابد و آنها را دسته بندی کند . این اثر پژوهشی که ابتدا توسط کوشان به زبان نروژی نوشته شده و توسط خود او به فارسی برگردانده شده است ، ماحصل تلاش چندین و چند ساله ی این نویسنده و زندگی و تعامل با مردمان این کشور اروپایی است که این امر در درک ودریافت او از نمایشنامه های اثر گذار بوده است .
«فراسوی متن ، فراسوی شگرد» کتابی کاربردی است و بیش از هر کس نیاز دانشجویانی را برطرف می کند که می خواهند به سیمایی کلی و در عین حال نظام مند از ایبسن دست یابند و بر اهمیت جایگاه این آغاز گر مدرنیسم در نمایشنامه نویسی وقوف بیشتری یابند . در فصل های پایانی کتاب سالشمار و مجموعه تصاویری از ایبسن نیز گنجانده شده است . در پایان تنها ذکر یک نکته : وجود غلط های نگارشی که در زمان حروفچینی وارد اثر شده زیبنده ی چنین پژوهشی نیست . این اغلاط که می توان از مقدمه ی کتاب با نمونه هایی از آنها روبرو شد همچون « هنر منوتیک » به جای لغت «هرمنوتیک » و یا عنوان اثر شاخص لوکاچ ، «جامعه شناسی رمان» که به اشتباه «جامعه شناسی زمان» چاپ شده و ..... که به اعتبار این اثر لطمه وارد می کند . به این امید که در چاپ های بعدی این اثر دقت بیشتری مبذول شود .
نوشته منصور کوشان
نشر نوروز هنر
1386
600 صفحه
8200 تومان

حالا اصلاً كافكا دیگه چیه ؟
طنز آیوز ، طنزی استعاری است ، هجوهایش می تواند حسابی به خنده تان بیاندازد و تصوری كه می شود از اجرای این نمایشنامه داشت ذهن هر كارگردانی را قلقلك می دهد . بویژه آنهایی كه دو نمایشنامه ی دیگر این نویسنده را كه به فارسی چاپ شده ، دیده باشند . نمایشنامه ی «فیلیپ گلس یك قرص نان می خرد» كه پیش ترها در فصلنامه ی تخصصی ادبیات نمایشی «سیمیا» - یعنی زمانی كه این نشریه را عده ای دانشجوی تئاتر در می آورند- چاپ شد و نمایشنامه ی «مسئله ای نیست» كه در فصلنامه ی صحنه دوران سردبیری حمید امجد منتشر شده بود .
حمید امجد علاوه بر ترجمه ی روان این نمایشنامه یادداشت كوتاهی در مورد دیوید آیوز و همچنین تحلیل هایی از آثار میلتون ، كافكا و سوییفت كه مبدا هجوهای آیوز بوده در ابتدای این نمایشنامه ی كوتاه آورده است و خواندن آن را برای شما دقیق تر كرده است .
حرف، حرف، حرف(نمایشنامه )
دیوید آیوز
برگردان حمید امجد
24 صفحه
500 تومان

در باره ی شاه اوبو آلفرد ژاری
یك نمایشنامه ی دادائیستی
آلفرد ژاری در عمر کوتاه 34 سالهاش، آثار بسیاری را خلق میکند که تعدادی از آنها پس از مرگش منتشر شد. او در21 سالگی اولین کتابش را تحت عنوان لحظاتی از تذکره شنی (که ترکیبی از نمایشهای عروسکی بود) منتشر کرد و 22 سالگی دومین کتابش (سزار – دجال مسیح) را منتشر میکند. آلفرد ژاری در سن 24 سالگی موفق به انتشار اولین رمانش به نام "شبها و روزها" میشود که درباره یک سرباز فراری است. از دیگر رمانهای او میتوان به مه سالین (1901) ، ابرنر (1902)، کارهای بزرگ و عقاید دکتر فاسترول، پاتا فیزیك (1911)، شرابه شمشیر (تکمیل شده توسط شارلوت ژاری، 1943) اشاره کرد. با آنكه ترجمه ی جواد ذوالقاری در بسیاری از بخش ها نتوانسته حق مطلب را ادا كند اما خواندن این نمایشنامه را شدیدا به شما توصیه می كنیم . كتاب دنیای استثنایی آلفرد ژاری توسط انتشارات نوروز هنر در شمارگان 1200 و قیمت دوهزار تومان منتشر شده است.
آلفرد ژاری
جواد ذوالفقاری
نوروز هنر
2000 تومان
چند تك نگاری پیرامون كارگردانان تئاتر ایران
به كوشش وحید ایوبی
نشر تجربه
میانگین بها ی هر جلد 1200 تومان
لطف خداوند متعال باز هم نصیب من شد. چند ماهی که کم کار بودم و چیزی نمی نوشتم درگیر کار کردن روی نمایشنامه ی اکوئوس نوشته ی پیتر شفر بودم. با دوستای خوبم توی دانشگاه سینما تئاتر اونو کار کردیم و توی جشنواره ی تئاتر دانشگاهی که اختتامیه اش دیروز (شنبه) برگزار شد ، جایزه اول بهترین بازیگر مرد (حمید دهقانی ) ُ بهترین بازیگر زن( سوگل قلاتیان) و بنده ی حقیر هم بهترین کارگردانی بخش نمایشنامه خوانی رو گرفتم . چیزی که این وسط منو خیلی خوشحال کرد دریافت امکان اجرای عمومی توی تالار مولوی بود . انشالله تا آخر سال این نمایش رو توی تالار مولوی اجرا می کنیم . از همه ی دوستای خوبی که ابراز لطف کردن خیلی ممنونم.

درباره ی فیلم
«زندگی همچون گل سرخ »
La Vie En Rose
مصائب «ادیت پیاف» بودن
امین عظیمی
در «زندگی همچون گل سرخ» سكانسی هست كه شما را با تمام قدرت در بر می گیرد و تحت تاثیر قرار می دهد . جایی كه ادیت در دوران جوانی ِ شبه میان سال گونه اش ، در یك صبح دل انگیز چشم به روی عشق محبوبش «مارسل» باز می كند و با شوری كودكانه به آشپزخانه می رود تا برای او قهوه بیاورد . همه چیز تا اینجای كار عادی و طبیعی و جلوه می كند. اما سكوتی كه در خانه و بین دوستان و همراهان ادیت پیاف جریان دارد كم كم ما را مشكوك می كند و تنها تا برگشت او به اتاقش و پی بردن به اینكه حضور مارسل توهمی بیش نبوده و چند ساعتی است كه از مرگ او در سانحه ی هوایی می گذرد فرصت است كه همراه یكی از رنجور ترین شخصیت هایی كه تصویر آن بر پرده ی نقره ای به نمایش درآمده شوك زده شویم و بغضی كه ناگهان وجودمان را فرا گرفته فرو ببریم . اتفاقاً در همین سكانس است كه «مارین كوتیار» ، بازیگر خارق العاده ی نقش «پیاف» یكی از بهترین لحظات بازی اش را ارائه می كند و با مویه گساری برای عشق از دست رفته اش تمام آن نیرویی كه او را در اندك سالهای آتی به تباهی و مرگ زودرس می رساند بر مخاطب آشكار می كند .
«زندگی همچون گل سرخ» فیلمی در ستایش نبوغ یك هنرمند و یا بروز خلاقیت های راهگشای انسانی فقیر و درمانده برای كسب موفقیت و شهرت نیست . بلكه تصویری غمناك و گاه درد آور از زندگی زنی است كه با صدایش روح پاریس سالهای دهه ی سی تا پنجاه را برای همیشه جاودان كرده اما در قلب زخمی اش كه اندك جایی برای خوشی و خوش بودن دارد غم های بسیاری انبار كرده است . شخصیتی كه از روی نیاز و فقر شدید و اجبار پدرش خوانندگی را از خیابانها شروع می كند اما تقدیر ، كژمدارانه تمام وجود او را در بر می گیرد و در چهل و چهارسالگی به زنی صد ساله شبیه می كند .
ریتم فیلم با تمام رهایی آگاهانه ای كه برای سفر در سالها و لحظات گوناگون زندگی این شخصیت برگزیده و از پویایی نسبتاًخوبی برخوردار است در میانه های اثر كند می شود اما آنچه وسوسه ی دیدن چندین و چندباره ی این فیلم را در تماشاگر برمی انگیزد هاله ای از نوعی اضمحلال ناخواسته ، نوعی بخت برگشتگی بی معنا و شكلی از شور و عشق به زیستن و بودن و خواندن و نفس كشیدن است . «مارین كوتیار» با آن چشم های برجسته ، با آن گونه های برآمده و صورت گردش بویژه در سالهای پیری شباهت ویژه ای به «جولیتا ماسینا » بازیگر رویایی فیلم های فدریكو فلینی دارد و بطور ناخودآگاه تصاویر فراموش ناشدنی او را در فیلم هایی چون «جاده» و «جولیتای ارواح» در ذهن زنده می كند . كوتارد در این فیلم خود را به مثابه ی مجموعه ی متفاوتی از استعدادهای بازیگری عرضه می كند كه توانسته است لحظاتی از روح زخمی و بی قیدی نسیان آور پیاف را به تصویر بكشد و شایسته ی دریافت بهترین بازیگر زن از جشنواره ی اسكار باشد .
«زندگی همچون گل سرخ » حال و هوایی شبیه فیلمی چون «دختر میلیون دلاری» (كلینت ایستوود) دارد . درست آن جایی كه مخاطب خیال می كند مصیبت های قهرمان اش به پایان رسیده تازه نوبت رسیدن به سخت ترین لحظات فرا می رسد و طعم تلخ فیلم تا روزها و شاید هفته در وجود تماشاگر باقی می ماند . اما نكته ی جالب اینجاست كه بخشی از این غرابت معطوف به رویدادهای سازنده ی زنگی پیاف است كه همچون كیمیایی به یاری كارگردان آمده و او را در پرداخت روایت مطلوبش یاری رسانده است .
صدای روح بخش ادیت پیاف در جای جای فیلم روح ما را به نوستالژی سالهایی كه شاید حتی متولد نشده بودیم می برد و غمی عجیب بر روح و جانمان هوار می كند . راستی كه دم زدن در هوای مصائب پیاف غربت غریبی دارد .